|
|
|
|
به دست غم گرفتارم بيا اي يار دستم گير
به رنج دل سزاوارم ، مرا مگذار دستم گير
يكي دل داشتم پر خون شد آن هم ازكفم بيرون
چوكار ازدست شد بيرون، بيا اي ياردستم گير
ز وصلت تا جدا ماندم هميشه در عنا ماندم
از آن دم كز تو وا ماندم شدم بيمار دستم گير
كنون درحال من بنگركه عاجز گشتم ومضطر
مرا مگذار وخود مگذر، درين تيمار دستم گير
به جان آمد دلم اي جان ز دست هجر بيپايان
ندارم طاقت هجران، به جان زنهار دستم گير
هميشه گرد كوي تو همي گردم به بوي تو
نديدم رنگ و روي تو، از آنم زار دستم گير
چو كردي حلقه درگوشم مكن آزاد و مفروشم
مكن جانا فراموشم ، ز من ياد آر دستم گير
شنيدي آه و فريادم ندادي از كرم دادم
كنون كز پا در افتادم، مرا بردار دستم گير
نيابم در جهان ياري نبينم غير غمخواري
ندارم هيچ دلداري تويي دلدار دستم گير
عراقي چون نه اي خرم،گرفتاري به دست غم
فغان كن بردرش هردم كه اي غمخواردستم گير
تقدیم به س.................ر
|
+ نوشته شده در پنجشنبه بیست و پنجم خرداد 1385ساعت 18:33 توسط رضا مقدم
|
شقایق سوگند که تو بر خواهی گشت
من به این معجزه ایمان دارم...
باغبان دلشاد کنج ایوان زمزمه کنان می گوید
منتظر باید بودتا زمستان برود،غنچه ها گل بکنند...
دیر گاهیست که من روزنه را یافته ام
به امید رویش لحظه سبز دیدار
بذر بودنت را در دلم کاشته ام...
با خودم می گویم:نکند بی خبر از راه رسی و من دلخسته
با آن همه گلهای آرزو
در سحرگاه وصالجان خود را به تن خسته دشت بسپارم...
از نسیم خواسته ام مژده آمدنت را
به من عاشق رنگین بدهد...
شک نباید به دلم پای نهد
من خانه قلبم را با اشک مژه گانم آب و جارو کردم
به امید پیوند
به امید لبخند
به امید صحبت
آسمان می خندد:ماه همچون کودکی معصوم
سر سازش دارد...
موج ها می رقصند،نسترن نیز چو آهوی دشت
به سرمه مشکی چشمانش می نازد...
عشق را می بویم
زندگی می پویم
آسمان می جویم
دلم اما غمگین سبد شیشه ای نگاه می بوسد...
هیچ تردیدی نیست
من به این معجزه ایمان دارم
که تو هم می آیی
همراه چلچله ها،همصدای چکاوک،هم پرواز قاصدک
هیچ تردیدی نیست
من به این معجزه ایمان دارم
که تو هم می آیی
تو می آیی...
تقدیم به س..................ر
+ نوشته شده در یکشنبه چهاردهم خرداد 1385ساعت 21:30 توسط رضا مقدم
|
در خلوت خاموش نهانم خبری هست
در کوچه ی جانم ز خیالت گذری هست
چون کوه که آتشکده ی سینه ی خویش است
دل بستن و خاموش نشستن هنری هست
یاد تو و غافل نگه مست تو امشب
تا صبح دمان همسفر چشم تری هست
یک شب به نهان خانه ی جانم سفری کن
بنگر که در این ملک بجز تو، دگری هست؟
هر چند که بیگانه صفت ، غافل و دوری
دانی که در این هودج شعرم شرری هست
بی مهری تو گر چه چو یلداست بر این دل
من غرق امیدم ، که شبم را سحری هست
تقدیم به س..................ر
+ نوشته شده در جمعه پنجم خرداد 1385ساعت 11:57 توسط رضا مقدم
|
